Antoni Lenkiewicz

Wstęp

Antoni Jan Lenkiewicz, urodzony 25 października 1934 roku w Ostrołęce, to postać, która odcisnęła znaczący ślad w polskiej historii XX wieku. Jako historyk, prawnik i publicysta, Lenkiewicz stał się znany nie tylko ze swoich badań naukowych, ale także z działalności opozycyjnej wobec reżimu komunistycznego w Polsce. Był więźniem politycznym, a jego życie i praca były ściśle związane z dążeniem do wolności i demokracji w kraju. W 2022 roku został odznaczony najwyższym odznaczeniem państwowym – Orderem Orła Białego – za niezłomność w obronie praw człowieka oraz wolności słowa. Artykuł ten przedstawia jego życie, działalność oraz osiągnięcia.

Życiorys

Antoni Lenkiewicz rozpoczął swoją edukację na Wydziale Historii Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie uzyskał dyplom w 1964 roku. Następnie kontynuował naukę na Wydziale Prawa i Administracji, który ukończył w 1973 roku. W 1970 roku zdobył stopień doktora nauk prawnych. Już od najmłodszych lat angażował się w działalność harcerską; należał do Związku Harcerstwa Polskiego od 1949 do 1949 oraz ponownie od 1956 do 1963 roku. W latach 1949-1952 był współtwórcą konspiracyjnego Związku Skautów Polski Walczącej, co stanowiło początek jego zaangażowania w walkę o wolność i demokrację.

Aresztowanie i więzienie

W październiku 1952 roku Lenkiewicz został aresztowany za swoją działalność w konspiracyjnych organizacjach harcerskich. Wojskowy Sąd Rejonowy w Olsztynie skazał go na karę 12 lat pozbawienia wolności. W trakcie swego osadzenia przeszedł przez wiele aresztów i zakładów karnych, m.in. w Pasłęku, Olsztynie, Barczewie i Iławie. Jego los zmienił się na lepsze w 1956 roku, gdy został zwolniony na mocy amnestii. Jednakże to doświadczenie więzienne miało ogromny wpływ na jego późniejsze życie i działalność.

Działalność opozycyjna

Po wyjściu z więzienia Lenkiewicz kontynuował swoją działalność opozycyjną. Od 1959 do 1961 roku pełnił funkcję prezesa Studencko-Harcerskiej Spółdzielni Pracy Eweks. Znowu jednak znalazł się po drugiej stronie prawa – w 1961 roku został aresztowany i skazany na kolejne 2,5 roku więzienia z powodu oskarżeń o prowadzenie działalności opozycyjnej. Po zwolnieniu warunkowym w 1963 roku Lenkiewicz pracował w różnych instytucjach we Wrocławiu, jednak jego sprzeciw wobec reżimu nigdy nie wygasł.

Współpraca z ruchami społecznymi

W latach siedemdziesiątych Lenkiewicz podjął współpracę z Ruchem Obrony Praw Człowieka i Obywatela oraz Studenckim Komitetem Solidarności, publikując artykuły poza cenzurą. Jego działalność była kluczowa dla rozwoju ruchu opozycyjnego w Polsce. W 1980 roku współorganizował bojkotu wyborów do Sejmu PRL oraz uczestniczył w tworzeniu NSZZ „Solidarność” we Wrocławiu. Jako szef doradców prawnych związku na Dolnym Śląsku odegrał istotną rolę w kształtowaniu strategii obrony praw pracowników.

Internowanie i dalsza walka

Po ogłoszeniu stanu wojennego Lenkiewicz został internowany od grudnia 1981 do grudnia 1982 roku. Po wyjściu z internowania był pozbawiony pracy przez wiele lat, jednak nie zrezygnował z walki o wolność i sprawiedliwość społeczną. Należał do Solidarności Walczącej oraz był aktywnym uczestnikiem wielu inicjatyw mających na celu walkę z reżimem komunistycznym.

Działalność publiczna po 1989 roku

Po transformacji ustrojowej Lenkiewicz zaangażował się aktywnie w życie polityczne Polski. Zasiadał w radzie politycznej Konfederacji Polski Niepodległej oraz kandydował do Sejmu z ramienia różnych partii politycznych, jednak bez sukcesu. Jego doświadczenie społeczno-polityczne zostało uwiecznione w książce „zdRada naGminna m. Wrocławia”, gdzie dzieli się swoimi refleksjami na temat tamtych czasów.

Praca dziennikarska

Lenkiewicz pełnił również rolę redaktora naczelnego „Wrocławskiej Gazety Polskiej”, gdzie kontynuował swoją misję informowania społeczeństwa o problemach społecznych i politycznych kraju. Jego prace publicystyczne odzwierciedlają zaangażowanie w sprawy obywatelskie oraz dążenie do budowy demokratycznego społeczeństwa.

Odznaczenia i uznanie

Antoni Lenkiewicz był wielokrotnie doceniany za swoje zasługi dla Polski i walki o prawa człowieka. Otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyż Solidarności Walczącej, a także Order Orła Białego – najwyższe odznaczenie państwowe przyznawane za wybitne osiągnięcia w obronie niezależności kraju oraz praw człowieka.

Późniejsze życie i działalność

Po przejściu na emeryturę w 1994 roku Lenkiewicz nie ograniczył swojej aktywności społecznej; wręcz przeciwnie – nadal angażował się w różnorodne inicjatywy mające na celu wspieranie demokracji i praworządności w Polsce. Był jedną z pierwszych osób ubiegających się o odszkodowanie za okres internowania podczas stanu wojennego, co podkreśla jego determinację i niezłomność ducha.

Zakończenie

Antoni Lenkiewicz to postać

Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).